प्रत्येक घरातला खटला

सकाळी भाजी आणायला बाहेर गेलो होतो. मी नक्की काहीतरी हमखास विसरतो म्हणून सौ ने स्वहस्ते एक यादी लिहून दिली होती.

त्या यादीत असलेले सर्व जिन्नस यथायोग्य आहेत ना , म्हणजे
कांदे मध्यम आकाराचे,
बटाटे मध्यम पेक्षा थोडे मोठे पण जास्त मोठे नको आणि त्याला डोळे नको,
टोमॅटो लालभडक नको,
कोथंबीरीला फुले नसावीत,
भेंडीच एक टोक तोडून कोवळी आहे ना बघणे
वगैरे सर्व सोपस्कार पार पाडून घरी परत आलो.

हातपाय धुवून जरा पेपर वाचायला घेतला तोपर्यंत "पुदिना कुठे आहे?" असा आवाज आला. मी चपापलो. चिठी शोधू लागलो. ती बाथरूममध्ये धुवायला टाकलेल्या प्यांटच्या खिशात सापडली. नीट वाचली, त्यात पुदिना नव्हता...तडक ती चिठी घेऊन अन्नपूर्णेसमोर उभा राहिलो, आणि खाली मान घालून सांगितलं "यात नव्हता लिहीलेला पुदीना"....

तिने शांतपणे चिठी घेतली, चिठीत "पाणीपुरीसाठी पुऱ्या" लिहिल्या होत्या, त्या मी आणल्याही होत्या. त्यावर बोटं ठेऊन देवी म्हणाली, "अहो, जरी लिहायच राहून गेेलं, तरी आज पाणीपुरी आहे तर पुदिना लागणार एवढ समजत नाही का महाशय?"..

या खटल्याचा निकाल आता मी तुमच्यावर सोपवतो ...😢

( हे कथेच्या नायकाचं स्वगत आहे, माझ्या आयुष्यात घडलेला प्रसंग नाही, हे आधीच क्लियर करतो. उगाच नंतर भांडण नको, आणि लागलं तर तुम्ही तेल ओतणारच, म्हणून हा खुलासा)