दिशा

दिशा 

लहानपणी एक खेळ खेळायचो आम्ही . ज्याच्यावर राज्य असायचं; त्याच्या डोळ्यावर रुमाल बांधला जायचा. कोणीतरी त्याला अजिबात दिसत नसल्याची खात्री करून घेत असे. कोणी दुसरा त्याला गोल गोल फिरवित असे.  नंतर त्याला जवळच्याच एका वस्तूला शिवण्यास सांगितलं  जायचं. ती वस्तू असायची एका बाजूला; आणि हा नेमका शोधणं चालू करायचा दुसऱ्याच बाजूला. खूप मजा यायची ही गंमत बघायला. दिशा माहित नसल्यामुळे भरकटला जायचा गडी. 

आज बरेच दिवसांनी तो खेळ आठवला. कारण मी सुद्धा असाच भरकटत होतो. नक्की काय करावं, कसं करावं, कधी करावं, काहीच कळत नव्हतं.  याची कारणं पण कळतं नव्हती.  अचानक या खेळाची आठवण झाली;

आणि कळालं की आपण  “दिशा”  विसरलो आहोत.

बऱ्याचं वेळा असं होतं. आपण आपल्या आयुष्यातल्या दिशांचं योग्य मोजमाप करत नाही. मग आपल्यालाच कळत नाही की नक्की काय करायच?  पण या दिशा ठरवायच्या तरी कशा? त्याचं मोजमाप तरी कस करायचं?  वाटतं तितकं सोपं नाहीये ते. पण अवघडही नाहीये.

जीवनातल्या दिशा ठरवण्यासाठी लागतात ती स्वतः ठरलेली परिमाणं; स्वतःच्या सुखा-समाधानाच्या व्याख्येची. ज्याला समजतं  की स्वतः सुखी कसा होऊ शकतो; त्याला दिशा ठरवणं पटकन जमून जात.

आणखी एक गोष्ट!  दिशांना लांबी, रुंदी नसते. त्या मोजता येत नाहीत.  त्या फक्त मार्ग “दर्शिका” असतात.  आपण फक्त योग्य मार्गावर योग्य दिशेला असलं पाहिजे. सकाळी सूर्य दिशा दाखवतो. आणि रात्री ग्रह-तारे.  त्याचप्रमाणे आपल्या आयुष्यातही काही पथदर्शक, मैलाचे दगड ठेवणे गरजेचे आहे.

बघा प्रयत्न करून दिशा ओळखण्याच्या!  नक्की समाधानी व्हाल!